هیچ چیز انقدر زیبا نبود که ما بودیمهیچکس مثل ما نبود...دو عاشق...اما من در دریای او گم شدم....بدون فانوس...به جان عاشقت که در نبودنت لبم جز تو نگفت...تاریکی میتازززززززززززدددددد به پییییییییییییییش.....

احساسی پر از آرامش و بی بدیع که در زمان تجربه میشود...من که دوست دارم این روزها تا ابد بمانند ذهن و.... درگیر معشوق و جسم در تاریکی مطلق باران.... همه چیز را کامل کرد

چی میشد معنای واقعی همه چیز دیکته میشد و همه واقعیت رو درک میکردند ....رابطه های دروغین که نام عشق بر آنها میگذراند...سراسر تعفن...اما خودم میدانم و دلم که چقدرر بی مثال بودیم...هیچ کجا و هیچکس شبیه ما نبود و نیست...هزار بار بمیرم برای آن روزها....

جسم من هم بمیرد هیچ چیز عوض نمیشود...نه می آید نه دیگر دوستم داردنه خبری میدهد نه سراغی میگیرد آخر کجا روم که یادش نیاید و یادش نباشمپ.ن:ممنون ولی من واقعاً جوابی برای کامنت ها ندارم....